Een ode aan de misflits

Voor haar eindexamen aan de Koningstheateracademie verzon Sophie Willemijntje een futuristisch alter-ego dat door de ruimte reist om haar minder perfecte varianten moed in te spreken. In haar nieuwe voorstelling Tales of the Tinderverse over liefde in tijden van dating apps, neemt ze opnieuw een duik in zichzelf. Deze keer haalt ze inspiratie uit haar autisme: ‘mijn theatervoorstellingen zijn een ode aan de misfits. Het is namelijk ontzettend vet als je net een beetje anders bent.’


Oorlog en vrede

Ik was afgelopen weekend even op de Scheveningse boulevard, daar waar de zee en de lucht elkaar aan de horizon raken. Het doet iets met je, die open ruimte. Het weer was kalm en de mensen slenterden af en aan. Een grote groep vrouwen met hoofddoeken die een visje gingen eten bij de visboer. Gezinnetjes die met hun kinderen genoten van de dag, mensen van allerlei kleur, leeftijd, geslacht. Ik besefte opeens wat dit was. Dit was vrede. Ik woonde in een land waar er vrede is, al zolang. Waar we, ondanks onze verschillen, naast elkaar mogen, kunnen bestaan.

Waarom ik dit schrijf? Omdat ik een dag later op impuls een bioscoopje pakte. Ik wilde de film Civil War zien, stond al een tijd op mijn verlanglijstje. Een film die een verdeeld Amerika laat zien, waar verschillende fracties een bloedige burgeroorlog uitvechten. Waarin we een klein groepje journalisten en fotografen volgen die er verslag van doen, in woord, maar vooral in beeld. Een tafereel dat sinds de bestorming van het Capitool door aanhangers van ex-president Trump een stuk reëler lijkt.

Wat een genadeloze film. Wie zich de verschrikkingen van de oorlog niet kan voorstellen, wie zich niet kan inbeelden hoe het is voor de mensen in Oekraïne of Gaza – of welke andere brandhaard in de wereld, ga alsjeblieft naar deze film. Vooral in de bioscoop.

Je wordt door het geluid van elke inslag van een granaat, elke keer als er een machinegeweer ratelt of een explosie volgt, lichamelijk door elkaar geschud. Wat moet ik zeggen? Ik kwam in shock uit de bioscoop. Zo onwerkelijk om op straat te staan en de kalme cadans van het zondagse verkeer te zien. Vrede. Wat is dat toch ongelofelijk kwetsbaar in haar schoonheid. Oorlog, wat is dat toch de hel op aarde en wat is geweld toch gruwelijk lelijk.

Gelukkig zijn er mensen die meebouwen aan mooie dingen. Kunstenaars zoals Sophie Willemijntje. Zij legt juist verbindingen aan en zegt: het is okay om anders te zijn want dat zijn we allemaal. Of kunstenares Eugenie Boon. Zij richt de blik naar voren en transformeert de pijn van het slavernijverleden in een hoopvolle toekomst. Of fotograaf Camiel Mudde, die in een serie prachtige beelden de schoonheid van het verval in lege gebouwen vastlegde. Allemaal te vinden in deze editie.

Haal even diep adem en sta even stil. Gedenk de vrede. En geef ook deze keer weer de Straatnieuws-verkoper een glimlach.

Tot de volgende editie!

Theo Paijmans
redactiestraatnieuwsdenhaag@gmail.com