De barmhartige ruimte

Ik liep laatst met iemand door de stad, het was avond en de lucht werd donker. Ik keek om me heen zoals ik dat altijd doe. Niet naar het geroezemoes van mensen die zich naar huis haasten. Niet naar het stadsverkeer. Ik bekeek de straat waar we op dat moment liepen met andere ogen: die van iemand die een slaapplaats zoekt. De tegels glinsterden in het straatlicht, want het had geregend. Ik zocht en mijn ogen vonden een droge plek. In een portiek. Maar hoe veilig was dat? Dan toch liever iets wat meer achteraf. Ik tuurde donkere gangen in, verlaten parkeerplaatsen achter anonieme kantoorgebouwen waarvan je niet weet wat erin gebeurt.

Het werd een speurtocht en een best moeilijke ook. Want de openbare ruimte is niet zo vriendelijk voor mensen die niets hebben. Als de stad een organisme is, dan wil die maar één ding: zo snel mogelijk van de dakloze medemensen afkomen. Mijn metgezel vroeg wat ik aan het doen was en ik legde uit dat iedereen die met dakloze medemensen werkt zoals ik, want onze verkopers zijn een essentieel onderdeel van Straatnieuws, anders naar de openbare ruimte gaat kijken. Ik vroeg het even na bij mijn redactieleden en coördinatoren en die beaamden dat.

Wie eenmaal een stukje heeft meegekeken door de ogen van een dak- of thuisloze medemens, kijkt nooit meer hetzelfde naar de stad. Hetzelfde geldt misschien voor de actievoerders van Extinction Rebellion, waarover Camiel Mudde een mooie reportage maakte. Zij zien de openbare ruimte als middel tot protest en bewustwording voor het klimaat.

In de Volkskrant stond deze maand een groot artikel over een nieuw verschijnsel onder daklozen: de vergrijzing. Die treft ook een steeds groter wordende groep dakloze medemensen. Ooit op jonge leeftijd in Nederland terechtgekomen, worden ook zij steeds ouder. En dan komt het moment dat zelf de broek ophouden niet meer gaat.

Gelukkig zijn er allerlei hulporganisaties zoals de Rotterdamse Pauluskerk en mensen zoals Lisa Wade. De beroemde presentatrice van Het Klokhuis was zelf een tijdje dakloos. Nu heeft ze een programma waarmee ze anderen helpt. Waarom ze dat doet, lees je in dit nummer. Om haar te citeren: een ander helpen is niet zo moeilijk. Laten we dat doen. Of: laten we in elk geval met die intentie ’s ochtends de deur uitlopen. Je weet nooit hoe de dag ontrolt en aan wat voor bijzondere ontmoetingen je ’s avonds met een glimlach kunt terugdenken.

Geef de Straatnieuws-verkoper een glimlach en…

Tot de volgende editie!


Theo Paijmans
redactiestraatnieuwsdenhaag@gmail.com